Hannie Joziasse - natuurfotografie
Side was een antieke havenstad in Pamphylië, ongeveer 16 kilometer van Seleucia. Tegenwoordig is het vooral bekend als toeristische attractie en badplaats aan de Turkse Rivièra. Het ligt tussen de steden Antalya en Alanya, nabij de plaatsen Manavgat en Selimiye.
Side ligt aan het oostelijk deel van de Pamphylische kust, ongeveer 20 kilometer oostelijk van de monding van de Eurymedon rivier. Kolonisten uit Cyme in Aeolië, een antiek district in Klein-Azië, stichtten de stad in de 7e eeuw v.Chr.. Dankzij de goede natuurlijke haven voor kleine bootjes, werd Side een belangrijke handelsplaats in Pamphylië – het gebied in zuidelijk Klein-Azië tussen Lycië, Cilicië, de Middellandse Zee en het gebergte Taurus.
De historische binnenstad ligt op een schiereilandje van ongeveer 1 km lengte en 400 m breedte. In de hele stad zijn restanten van vroegere tijden te zien. Er zijn bijvoorbeeld restanten van een oude Griekse tempel, en een theater te zien. In de 20e eeuw is het laatste deel van het oude aquaduct voorzien van een groot gat en wordt nu vaak gezien als oude Stadspoort, en zijn er andere oude huizen bewaard gebleven.
Side heeft zijn naam tevens geleend aan een type Anatolische granaatappel, een symbool voor overvloed en vruchtbaarheid.
Aspendus was een oude stad in Pamphylia, gevestigd Klein-Azië, ongeveer 25 mijlen (40 km) het oosten van de moderne stad van Antalya. De Griekse spelling van de naam is Aspendos. Volgens traditie, werd de stad opgericht rond 1000 v.chr. door Grieken die uit Argos kunnen gekomen zijn. Aspendus de belangrijkste stad in Pamphylia was geworden. Op dat ogenblik was de Rivier Eurymedon navigable voor zover Aspendus, en de stad grote rijkdom uit een handel in zout, olie, en wol afleidden.
Het Romeinse theater van Aspendos is zelfs het mooist bewaarde van Klein-Azië. Het telt ruim 15.000 zitplaatsen, heeft een prima akoestiek en wordt 's zomers nog steeds gebruikt voor voorstellingen.
Antalya is een stad en populaire badplaats in het zuidwesten van Turkije, aan de Middellandse Zee met 677.242 inwoners (2005). Het is tevens het hoofdstadsdistrict van de gelijknamige provincie Antalya. De Baai van Antalya waar het aan ligt, is naar deze stad genoemd. (Geschiedenis van Antalya)
Laodicea – De "lauwe" kerk met een geloof dat noch heet noch koud is (Openbaring 3:14-22). Laodicea is gelegen in de vallei van de rivier de Lycus in het Westen van Klein-Azië, een belangrijke handelsroute tussen de culturen van het Westen en het Oosten. Laodicea stond bekend als een belangrijk centrum voor het Romeinse systeem van aquaducten.
Deze stad is echter vanwege geldgebrek nog niet blootgelegd.
Bezoek aan de kerk van Johannes die in de 5de eeuw gebouwd werd
Selçuk is een stad en het bestuurlijk centrum van het gelijknamige district Selçuk van de Turkse provincie Izmir. De stad ligt op 18 kilometer ten noordoosten van Kuşadası, 3 kilometer ten noordoosten van Efeze en 7 kilometer van de Meryem Ana. De naam is afkomstig van de Seltsjoeken, die zich in de 12e eeuw in deze regio vestigden.
Efeze (Turks: Efes; Grieks: Ephesos; Latijn: Ephesus) was in de oudheid een grote Ionische haven- en handelsstad aan de westkust van Klein-Azië in de huidige provincie Izmir in Turkije, tegenover het eiland Samos.
Een verlaten stad: In latere tijden verzandde de haven en kwam de stad in het binnenland te liggen. Daardoor werd haar economische positie onhoudbaar en werd de stad uiteindelijk verlaten. Er zijn echter nog vele bouwresten van de oude stad over, en daarom is het nu een belangrijke toeristenbestemming, omdat men er een goede indruk kan krijgen hoe een stad in de bloeitijd van het Romeinse Rijk eruit zag. Naast Romeinse baden en een Romeins toiletsysteem met stromend water zijn er onder meer talrijke zuilen van tempels te zien, de restanten van de grote Bibliotheek van Celsus en een redelijk goed bewaard gebleven theater. Dit theater kreeg zijn definitieve vorm in de 1ste en 2de eeuw na Christus, en bood plaats aan 24.000 mensen
Bezienswaardigheden: Tempel van Artemis in Efeze, Bibliotheek van Celsus, Varius-Badhuis, Staatsagora, Odeon, Prytaneum, Tempel van Domitianus, Curetenstraat, Herculespoort, Hadrianus-Tempel, Hangende Huizen van Efeze, Poort van Mazaeus en Mithridates, Kerk van Maria, Huis van de maagd Maria of Meryemana.
Efeze – De begeerlijke kerk die de liefde van weleer had opgegeven (Openbaring 2:1-7). Efeze was de invloedrijke hoofdstad van Klein-Azië aan de Egeïsche Zee. Efeze staat nu bekend vanwege haar immense metropool van oude straten, bogen en ruïnes.
Izmir (Turks: İzmir; voorheen: Smyrna is een stad in het westen van Turkije. Het is de hoofdstad van de gelijknamige provincie Izmir. In 2003 had Izmir ongeveer 2.480.000 inwoners. Hiermee is het de op twee na grootste stad van Turkije.
Izmir ligt aan de Egeïsche Zee, aan de Golf van Izmir. Na de haven van Istanbul is die van Izmir de belangrijkste van het land.
Efeze
Toen zij dit nu hoorden, riepen zij in heftige opwinding: Groot is de Artemis der Epheziërs! En de stad werd een en al verwarring en zij stormden als een man naar het theater en zij sleurden Gaius en Aristarchus, Macedonische reisgenoten van Paulus, mede. En toen Paulus zich onder het volk wilde begeven, lieten de discipelen hem dit niet toe, zelfs zonden enigen van de oversten van Asia, die hem welgezind waren, hem de waarschuwing zich niet in het theater te wagen" - (Handelingen 19:28-31)
Smyrna – De vervolgde kerk die onder armoede en martelaarschap leed (Openbaring 2:8-11). Smyrna was ten Noorden van Efeze gelegen op een machtige handelslocatie aan de Egeïsche Zee en stond bekend om haar havens, commercie en marktplaatsen. De belangrijkste ruïnes van Smyrna bevinden zich nu in de moderne Turkse stad Izmir.
Het Asklepieion bevindt zich op circa twee kilometer ten westen van het stadscentrum van Bergama.
Het voormalig medisch centrum was oorspronkelijk verbonden met de Akropolis. Zieke personen werden naar dit kuuroord gestuurd om te herstellen. Ze konden hier baden, rusten en werden aan de hand van hun dromen geanalyseerd. De naam Asklepieion is afkomstig van Asklepios, de god der geneeskunde. Het medische centrum werd in de loop der eeuwen meerdere malen uitgebreid en genoot al snel een uitstekende reputatie.
Vandaag is het Asklepieion een erg interessante archeologische vindplaats. Deze site bestaat uit meerdere tempels (Asklepios, Telesphoros), fonteinen en een klein gerestaureerd theater.
Asklepieion, ten westen van Bergama
Bergama als provinciehoofdstad met 50.000 inwoners is het centrum van een agrarisch gebied dat wordt gevormd door het dal van de rivier de BakIr. De plaats is vooral van belang als marktplaats voor de tabak en katoen die in de omgeving worden verbouwd, maar bezoekers zullen meer zijn geïnteresseerd in de ruïnes van het oude Pergamon die boven de moderne stad tronen. Eens was dit het middelpunt van een koninkrijk dat een groot deel van Klein-Azië bestreek. (Geschiedenis van Bergama)
Pergamum – De wereldlijke kerk die doctrines vermengde en die nodig berouw moest tonen (Openbaring 2:12-17). Pergamum bevindt zich op de vlakten en de lager gelegen heuvels langs de rivier de Caïcus in Westelijk Turkije. Het werd in Klein-Azië sinds de 3e eeuw voor Christus als een belangrijke stad beschouwd en werd later een Grieks en Romeins centrum voor tempelverering.
Het Oude Sardes - Sardis
Het Oude Sardes is gelegen op de oevers van de rivier de Pactolus in Westelijk Turkije, zo'n 100 kilometer landinwaarts van Efeze en Smyrna. Voordat Sardes haar belangrijke rol in de Griekse en Romeinse geschiedenis kreeg, was de stad de hoofdstad van het Lydische Rijk en één van de meest invloedrijke steden in de oudheid.
Onder de populaire ruïnes van het oude Sardes bevinden zich de immense acropolis, één van de populaire tempels in de streek voor Artemis (Diana), het gebouwencomplex met het badhuis en het gymnasium en andere archeologische vondsten die de ware decadentie van de oude cultuur ter plaatse onthullen.
De "dode" kerk die in slaap was gevallen (Openbaring 3:1-6). Sardes bevindt zich op oevers van de rivier de Pactolus in het Westen van Klein-Azië, een kleine 100 kilometer landinwaarts van Efeze en Smyrna.
Filadelfia – De kerk van broederlijke liefde die geduldig volhoudt (Openbaring 3:7-13). Filadelfia ligt aan de rivier de Cogamis in Westelijk Klein-Azië, ongeveer 130 kilometer ten Oosten van Smyrna. Filadelfia stond bekend om haar verscheidenheid aan tempels en aanbiddingscentra.
Pamukalle - KatoenenKasteel
Hiërapolis
Hier in Pamukkale ligt ook de grootste antieke begraafplaats van heel Turkije. Het is een necropolis, een dodenstad. (Geschiedenis van Hiërapolis)
Basbakanlik in restauratie in de buurt van Konya
West -Midden Turkije - Culturele rondreis 2008










Konya is een stad in het zuidwestelijke deel van midden Turkije. Het is de hoofdstad van de gelijknamige provincie Konya. De stad ligt op ongeveer 1000 meter boven het zeeniveau.
Konya, het bijbelse Ikonium (de naam van Konya in het Romeinse Rijk) waar Paulus en Barnabas verbleven.
De stad was al vele duizenden jaren eerder bewoond. Niet ver van Konya zijn er nog overblijfselen van Hittitische artefakten, zoals reliëfs.
Na de vernietigende nederlaag die de Byzantijnen leden bij Manzikert (Turks: Malazgirt) vestigden Seltsjoekse Turken het sultanaat Rum (het Romeinse sultanaat) met Konya als hoofdstad. De stad ontwikkelde zich daarna als een belangrijk Islamitisch centrum, met name voor de soefi beweging.
Een van de dingen waar Konya vooral om bekend staat, zijn de dansende derwisjen, die lange tijd achtereen in dezelfde richting blijven draaien. Het Mevlana-museum is aan deze derwisjen gewijd.
Tijdens het Ottomaanse Rijk dansten hier al derwisjen. Dit museum, een soort klooster, is genoemd naar de mystieke filosoof en dichter Jalal ad-Din Rumi, de stichter van de orde van de dansende derwisjen. Zijn graftombe is hier ook aanwezig. Om deze reden wordt de stad ook als een heilige plaats beschouwd en is het een soort bedevaartsplaats.

De Karavanserai Sultan Hani
In heel Anatolië liggen hans (opslagruimten) en karavanserais (herbergen). Deze zijn door Seldjoeken en Osmanen gebouwd om kooplieden te beschermen langs de karavaanroutes door Anatolië, over het Romeins-Byzantijnse wegennet. Vanaf de 13de eeuw bouwden de Seldjoeken meer dan 100 hans ter bevordering van de handel. Onder de Osmanen werden de hans en karavanserais echter pas een deel van het sociale systeem van de overheid en speelden ze een belangrijke rol bij de uitbreiding van het Osmaanse territorium.



Cappadocië (Perzisch: Katpatuka – land van goed gekweekte paarden) is een landstreek ten zuiden van de steppe in de Turkse provincie Anatolië. Het gebied heeft een oppervlakte van 800 km2. Het hoogste punt in het gebied is de Erciyes Dagi en is 3917 meter hoog. Het gebied ligt tussen de rivieren de Eufraat en de Kizil Irmak. De belangsrijkse en grootste steden in dit gebied van Midden-Turkije zijn Avanos, Nevsehir en Ürgüp.
Ten tijde van het Romeinse Rijk was het een vredige Romeinse provincie genaamd Cappadocia, die in het oosten grensde aan Armenia, in het zuiden aan Mesopotamië, Syrië en Cilicia, in het westen aan Galatia en in het noorden aan Pontus. In het oosten is het bergachtig en vulkanisch, maar in het westen is het vlak met veelal plateaus.














Geologie
Cappadocië bestaat uit een tufsteenlandschap, ontstaan door uitbarstingen van de Dag-vulkanen, en kalksteen waarin karstverschijnselen te zien zijn. Door langzame verwering en de verschillende gesteentetypen die elk anders en met een andere snelheid eroderen, is een bijzonder en grillig landschap ontstaan. In de karstgrotten zijn in de loop der tijd kerken gebouwd.
De landstreek Cappadocië is een van ’s werelds grootste natuurwonderen. De hoogvlakte waarin deze kuil zich bevindt ontstond na een enorme uitbarsting van drie vulkanen zo’n 40 miljoen jaar geleden. De erupties en de vulkanische neerslag, die op de grote uitbarsting volgden, hielden vele duizenden jaren aan. In de miljoenen jaren daarna, sleten de extremen van het landklimaat en de rivier de Kizilirmak het plateau uit. De vorming van de typische tufsteenkegels komt grotendeels door harde stukken lava die oorspronkelijk in de enorme ‘tufsteenkoek’ lagen. Door erosie kwamen ze bloot te liggen, waarna wind en water minder invloed hadden op het onderliggende tufsteen. Op plaatsen waar deze harde stenen in de tufsteenkoek ontbraken, vormden zich tafelformaties, waarin rivieren diepe ravijnen uitsleten. Al in de prehistorie werd dit gestolde lava gewonnen en werden de markante tufsteenkegels uitgehakt tot woningen. Vanaf deze tijd tot de jaren 1950, toen op last van de regering deze holwoningen verlaten werden, woonden hier mensen. Millennium na millennium.
En vandaag de dag zien sommige rotswanden en kegels er dan ook uit als gatenkaas.






































































Het 'Plein van de Republiek', het hart van het moderne Izmir, wordt gesierd door een ruiterstandbeeld van Atatürk